volgende »

[Maj]

Bambi grootste huilfilm ooit



Bij geen enkele film worden zoveel zakdoeken boven gehaald als bij de Disneyfilm 'Bambi'. Dat blijkt uit een enquête van het Britse bioscoopreclamebureau Dean & Pearl bij meer dan 3.000 filmliefhebbers.

De 66-jaar oude tekenfilm over het hertje dat moet toezien hoe zijn moeder wordt doodgeschoten door jagers, eindigde voor 'Ghost' met Patrick Swayze en Demi Moore. De derde plaats is voor tekenfilm 'The Lion King' en de vierde plaats wordt bezet door 'E.T.'.

Andere films waarbij filmfans het niet droog hielden zijn 'Titanic', 'Beaches', 'Philadelphia', 'Watership Down', 'Boys don't cry' en 'Steel Magnolias'.

Bron: hln.be
---------------------------------------------------------------------------------
Ik kan me ook herrinneren dat ik hier bij heb zitten janken, ook bij de serie 'De Doornvogels' hield ik het niet droog.. 

[cybergr@n]

Ohja Bambi, ik kan me herinneren dat ik het als kind al heel zielig vond, en heb meegehuild.
En dat is altijd zo gebleven als ik emotionele dingen op film of tv zie. 

[geje]

ik vind het een beperkte enquête. ik kan me voorstellen dat er meer huilfims zijn die mogelijk meer tranen trekken. de vraag is echter in hoeverre die films bij de ondervraagden bekend zijn. ik denk bijvoorbeeld aan de jaarlijks terugkerende kerstfilms zoals de Sisi cyclus

[Trolly]

oh en wat dacht je van The Champ

[geje]

ja, een onderzoek die wat breder is dan het britse publiek geeft andere antwoorden

[cybergr@n]

oh en wat dacht je van The Champ

Ohja.. die.... janken was dat. 

[heidi]

a ja bambi, die is ook zo lief. Bij mij is vooral t konijntje stampertje bij gebleven.

Ik jank trouwens erg makkelijk bij films, jullie ook?

[Aladin]

moet je de kinders in de bioscoop horen als die vader het ravijn in gaat bij de Lion king.

[cybergr@n]

a ja bambi, die is ook zo lief. Bij mij is vooral t konijntje stampertje bij gebleven.

Ik jank trouwens erg makkelijk bij films, jullie ook?

Ik ook.. en niet alleen bij films.. kijken jullie weleens naar "Hello Goodbye"? 

[heidi]

jaaaaaaaaaaaaaaaaa, paar weken geleden enorm gehuid bij die surinaamse oma die afscheid nam van al haar kinderen en kleinkinderen hier om in Suriname haar laatste tijd door te gaan brengen. Oma de spil van de familie en al die mensen huilen, nou dan doe ik even flink mee hoor.

[Trolly]

ja ik ben ook zo'n softy die snel huilt bij films.

Hello Goodbye, Spoorloos een pakkende film.

kan ook gewoon huilen, tenminste is het huilen. gewoon tranen over je wangen hahahaha

van trots ofzo, ik weet niet wat dat is. laatst bijvoorbeeld had ze turnwedstrijden en kwamen ze in een rij op. marsmuziek werd er gedraaid en dapper stapte ze mee in de rij. al zwaaiend naar de tribune met een smile van oor tot oor. jah dan moet ik ook even slikken en dan denk ik. jaaaa dat is wel ff de mijne die daar loopt  :bravo:

[cybergr@n]

Trots, blijdschap, ontroering, bij mij rollen de tranen, en zit ook die brok soms in de keel.
Of het nou iets op tv is of gewoon als de (klein)kinderen terugkomen van een vakantie.

Trolly wat kan ik me  goed voorstellen dat je apetrots bent op die meid van jou.  :jaduim:
En ja Heidi, dat van die surinaamse oma zag ik ook, heel ontroerend.....

[heidi]

Gekke is als er echt hele grote verdrietige dingen zijn ik weer niet zo makkelijk huil, dan ga ik veel meer in mijn kracht of dadendrang zitten

[Trolly]

ja dat heb ik nou ook weer.

toen we te horen kregen dat mijn vader ziek was en er nog maar 3 maanden gegeven werd huilde mijn moeder en zussen vreselijk en wisten het allemaal niet meer. ik heb in het begin bijna geen traan gelaten omdat ik ook het idee had 1 moet er een beetje het hoofd koel houden en nog weten wat er allemaal gedaan gaat en moet worden.

[heidi]

herken dit in precies dezelfde situatie...Mijn vader kreeg in maart een hersentumor en is in juni overleden. Wat gek zeg dat je nu met een beschrijving komt die hier precies in past....

[Shanon]

Herken dat ook hoor.
Toen mijn moeder onverwacht stierf zat ik ook met een nare echtscheiding en daardoor een gedwongen verhuizing.
Tuurlijk, toen ze me het slechte bericht kwamen brengen heb ik gehuild maar daarna kon ik me heel goed houden en de boel regelen.

Maar zet me niet voor een film als Black beauty of Gorilla's in the mist...dan stijgt het waterpeil in Nederland direct

[cybergr@n]

Wij zijn tenminste niet de enigen die "Hello Goodbye" een heel mooi programma vinden.

EMINENT

Geen gezap, vanavond om 20.30 uur. Geen film, geen actualiteiten, geen sport. ’Hello Goodbye’ is op Nederland 1. Dat is het beste Nederlandse tv-programma van dit moment.
       Dat geniale ideeën meestal simpel zijn, bewijst deze NCRV-serie. De eminente interviewer Joris Linssen heeft slechts een klein camerateam en zestig draaidagen nodig om een heel tv-seizoen met zijn wekelijkse veertig minuten te vullen. En het kost geen drol. De hoofdrolspelers doen voor niets mee, het decor is gratis, er hoeft geen studiohuur te worden betaald.
       Linssen, die eerder als chauffeur in de serie ’Taxi’ excelleerde, benadert op Schiphol mensen die hun naasten en geliefden staan op te wachten of uit te zwaaien. Voor de betrokkenen zijn dat vaak emotionele momenten, maar daar wordt in ’Hello Goodbye’ geen misbruik van gemaakt. Er wordt precies voldoende afstand bewaard.

       Indringende en bovenal menselijke conversaties zijn het gevolg. Doorspekt met humor dan wel ernst, worden ze op grootse wijze gevoerd, steeds opnieuw leidend tot gegrinnik dan wel ontroering bij de kijker. Ik luister honderd keer liever naar een interview van Linssen met een nerveuze man die zijn Peruviaanse bruid komt ophalen („Misschien sta ik wel op het verkeerde vliegveld”), dan naar het wekelijkse gesprek met de minister-president.

       Vorige week ving de camera een eenzame vrouw met een zonnebril, die zich bewust van de massa in een aankomsthal afgescheiden hield. Joris Linssen liep op haar af, waarna zich een van de meest indrukwekkende gesprekken ontwikkelde die ik ooit via de tv volgde. De vrouw, duidelijk overmand door verdriet, nam eerst beleefd haar bril af en vertelde toen dat zij op haar moeder en zus stond te wachten, die vervroegd van hun vakantie in Turkije moesten terugkeren. Haar man was namelijk plotseling overleden.

 Als dit maar goed gaat, dacht ik. Maar ik onderschatte Joris Linssen weer eens. Hij gaf zijn collega-presentatoren interviewles door alle klippen te ontwijken toen zij uit de doeken deed hoe haar echtgenoot aan zijn einde was gekomen. En toen slaagde hij er zowaar in een lach van vertedering op haar gezicht te krijgen, door haar in liefdevolle herinnering te laten vertellen hoe zij haar Henk als vakkenvulster bij Albert Heijn had ontmoet, dat het liefde op het eerste gezicht was, en dat zij nog samen naar het laatste concert van zijn grote favoriet Neil Diamond waren geweest.
       „Ik neem dit programma op als eerbetoon aan hem”, zei zij.
       Achtergrondmuziek bij de laatste beelden, toen de vrouw eindelijk haar zuster en moeder in de armen had gesloten: „If I Don’t See You Again” van Neil Diamond.
       Ik ben geen tv-recensent, maar weet wel wie ik de volgende Nipkowschijf zou gunnen.

Rob Hoogland (bron:Telegraaf)

[Aladin]

had het gelezen, hij wordt week die ouwe 

[Janet]

Oja, Hello and goodbye, hier kijkt Gerrit ook altijd naar, en dan kijk ik meestal zomaar een beetje mee.
Best leuk inderdaad, maar ik hoef hier niet van te huilen.
Waar ik wel van moest huilen waren een paar uitzendingen van Baby boom, op het moment dat ik nog zwanger was. Jeetje, sommige kindertjes stierven, dat vond ik wel zo erg, dat me de tranen over m'n wangen biggelden. Zal ook wel een flink deel hormonen geweest zijn hoor.
Verder huil ik niet echt gauw bij films. Als ik het voel aankomen, kijk ik even niet naar het scherm, probeer me af te leiden met "het is maar film" enzo.

Wij hebben trouwens de film Bambi ook. Maar ik wilde nooit het idee krijgen, dat de moeder persé dóód was. Ik stelde me altijd voor dat ze een verdovingsspuit kreeg en dat de mensen haar meenamen naar een hertenkamp of dierentuin. Dat heb ik de kinderen ook altijd verteld.